Heb je ooit tegen jezelf gezegd: ‘Nog één keer’? Of zeg je gewoon tegen jezelf: “Nog een doet geen pijn”? We hebben het niet over een koektrommel of een zak chips. We hebben het over televisie. Meer specifiek, de handeling van binge-watching.
Ben je echt aan het binge’en of gewoon aan het ‘inhalen’? Eerlijk gezegd is het leuk om meer dan drie afleveringen achter elkaar te bekijken. En je bent niet de enige met deze gewoonte. Volgens een TiVo-enquête uit 2014 keek 91% van de respondenten regelmatig naar bingewatchen. Nog veelzeggender? 29% van hen stelt het kijken van een aflevering opzettelijk uit tot het hele seizoen voorbij is, zodat ze deze ononderbroken kunnen bekijken.
Deze praktijk is een tweesnijdend zwaard voor de industrie. Aan de ene kant komt het netwerken ten goede. Platforms als Netflix en Hulu zijn tv-binge-ready gemaakt, wat betekent dat meer kijkers daadwerkelijk naar shows kijken. Digitale licenties voor deze series bieden meer waarde. Kabel-tv-zaken worden echter lastig. Kabel- en satellietaanbieders betalen traditioneel veel meer dan Netflix voor de rechten om series uit te zenden. Dit prijsverschil dwingt veel kabelbedrijven om hun contracten met showaanbieders te heroverwegen.
Dus waarom doen we dit? Sommige series hebben complexe verhaallijnen die logischer zijn als ze achter elkaar worden bekeken. Als je geen week tussen afleveringen hoeft te wachten, is de kans kleiner dat je belangrijke plotpunten of belangrijke karakterrelaties mist. Andere shows zitten vol met cliffhangers die het wachten simpelweg ondraaglijk maken. Veel mensen gebruiken de zaterdag om de ene na de andere show te bekijken, ter ontspanning na een stressvolle werkweek. Onlogische plotgaten krijgen meestal vrij spel omdat het publiek geen tijd heeft om stil te staan bij inconsistenties.
Als je jezelf van het scherm kunt wegtrekken, zijn hier enkele opties die binge-waardig zijn.
10: “Buffy de vampierdoder”
De middelbare school is behoorlijk chaotisch. Klassen. Huiswerk. Wanneer je probeert te daten met mensen die je misschien wel leuk vinden, sta je onder druk om je toekomst te bepalen. Voeg hieraan het doden van demonen toe en je hebt het uitgangspunt van Buffy the Vampire Slayer.
De show was van 1997 tot 2003 te zien op de WB- en UPN-netwerken. De show toont de balans tussen het tienerdrama van de hoofdpersoon en het redden van de wereld van monsters. Ze vocht niet alleen tegen vampieren. Hij versloeg de gekke goden, de gigantische bidsprinkhaan en de gekke prediker. Ze had ook hulp. Haar team bestaat uit een schoolbibliothecaris, een tienerheks, een man op wie ze verliefd is, en een vampier wiens ziel vervloekt is.
Buffy stond bekend om haar scherpe tong. Ze had een geweldige stijl en een nog scherpere humor. Op een gegeven moment in het gevecht zegt hij tegen de vampier: ‘Oké, allereerst, wat is er aan de hand met deze outfit? Leef in het moment, oké? Je lijkt op DeBarge.’ Een andere keer zegt hij: ‘Als het einde van de wereld komt, bel me dan.’ Deze show werkt aan een combinatie van humor, karakterdynamiek en meedogenloze actie. Veel staken. Veel inzet.
9: “We rapporteren over de laatste status van de Kardashian-familie”
Waarom de #Kardashians en Black Orphans essentieel zijn voor de popcultuur
Wil je even ontsnappen aan het paranormale? Laten we thuis eens nader bekijken om te zien wat ons ongemakkelijk maakt. Goed! In 2007 liet Keeping Up with the Kardashians de wereld dat zien. Dit is meer dan alleen een show. Dit is een culturele terugkeer.
Kris Jenner, de voormalige O.J. De advocaat van Simpson, die een affaire had met Robert Kardashian en, ja, nu getrouwd is met Olympische legende Caitlyn Jenner. Dat is de titel. Maar de realiteit is verontrustender. Het hele gezin werd opgenomen in de draaikolk. Het wordt verslavend. Je kunt high fashion krijgen. Het trekt romantisch drama en media-aandacht. Dit alles wordt onthuld op het scherm.
Seizoen 5 bewijst dat de motor nog steeds draait. Het trok 4,7 miljoen kijkers. De stijging ten opzichte van vorig seizoen bedraagt 14 procent. De aantrekkingskracht ligt voor de hand. Het is rijk. Het is fascinerend. Het omvat beroemdheden die al beroemd zijn. Er is een schandaal. Het werkt echter.
Zusterschap is een anker. Kim Kohler. Courtney. Hun chemie is ongeëvenaard. Je ziet geld en hype als je ernaar kijkt. Maar er was een moment. Een klein relevant boekje. je denkt: “Hé, dat is hetzelfde als ik.”
Waarom Orphan Black sciencefiction opnieuw definieerde
Klik vervolgens op “Weeszwart”.
Als ‘The Kardashians’ gaat over de wonderen van beroemd zijn, gaat ‘Orphan Black’ over de angst om opgemerkt te worden. Dit is geen saai sciencefiction-experiment. Dit is een spannende thriller die klonen gebruikt als identiteitslens.
Tatiana Maslany doet het zware werk. Hij speelt verschillende klonen. Iedereen heeft een andere stem. Een andere wandeling. diverse trauma’s. Het is een masterclass acteren, vermomd als genreshow. Je kijkt niet alleen naar het plot. Je kijkt naar performancekunst.
Deze serie stelt eenvoudige vragen. Welke versie van jezelf is de echte jij? Wanneer je een van de velen wordt, raak je gefragmenteerd. De show onderzoekt dit door middel van politieke intriges en hebzucht van bedrijven. Dit is niet alleen een genetisch probleem. Het gaat erom wie het verhaal controleert.
Orphan Black trekt je mee in het complot, terwijl de Kardashians je uitnodigen in hun woonkamer. Eén gaat over extra. De tweede gaat over overleven. Beide zijn het waard om te verslinden. Beiden domineren hun eigen baan.
Contrast is de sleutel. Aan de andere kant van het scherm zie je een gezin dat geld verdient voor de kost. De andere vertelt het verhaal van een vrouw die probeert te voorkomen dat haar leven geld verdient door een onbekend bedrijf. Eén daarvan is dat het luid is. De ander is stil en dodelijk.
Als je Orphan Black kijkt, zie je dat de inzet persoonlijk is. Er was geen cameraman. Er is ook geen producent. Alleen het resultaat. Er wordt op klonen gejaagd. zij verspreidden zich. Om te overleven moeten ze elkaar vinden.
Het is moeilijk. Dat is heel slim. Je hebt geen arrogantie nodig om de aandacht te trekken. Het is gebaseerd op de spanning van het niet weten wie je kunt vertrouwen. Zelfs je reflecties.
Beide toneelstukken raken aan specifieke angsten. De Kardashians bevredigen hun behoefte aan aandacht. Orphan Black speelt in op de angst van mensen om weggevaagd te worden. Iemand verkoopt je een droom van rijkdom. Anderen presenteren een surveillance-nachtmerrie.
We consumeren ze om verschillende redenen. Maar we hebben goed opgelet.
Waarom Tatiana Maslany van Orphan Black de televisie voor altijd veranderde
Generatiebepalende prestaties
Dit uitgangspunt klinkt als een mislukt soap-opera-plot. Voormalig adoptiekind. Er is geen stamboom. Dan heeft ze plotseling klonen. Veel van hen. Sommige mensen leven hun dromen. Alle anderen doen gewoon hun best om rond te komen. BBC America’s Orphan Black Tatiana Maslany speelt niet alleen deze vrouwen; Hij wordt hen.
Dit is het verhaal van een moeder uit een buitenwijk. Stoere politieagent. een groot wetenschapper. Een koelbloedige psychopaat. En een moeder die helemaal geen geld heeft. Ze delen allemaal een gemeenschappelijk DNA. ze hebben allemaal geheimen. Ze willen allemaal weten wie ze daar heeft neergezet.
“Het is alsof een dissociatieve identiteitsstoornis opzettelijk is gebruikt voor televisiesucces.”
Stop met kijken als je wilt. Dat doe je niet. Maslany won de Critics’ Choice Award voor Beste Actrice in een Drama voor haar werk hier. Maar de prijzen zijn slechts glimmende voorwerpen. Het echte verhaal zit in de details.
Het is niet zo eenvoudig als alleen maar een pruik dragen. Of verander haar garderobe. Dat is het. zijn stem. hoe hij praat. hoe hij met zijn kin loopt. Elk personage heeft een uniek fysiek ritme. Hij communiceert met zijn “broers en zussen” op het scherm. ze drinken samen. zij praatten. ze hadden ruzie. Hand-tot-hand gevechten. echte inzet. Echte uitputting.
Het is verbazingwekkend om te zien dat één man zo’n groot fortuin heeft. Ook dat is aan het verdwijnen. Als ik er alleen al aan denk, word ik moe.
Kloon Legacy
Deze show stelt grote vragen. waar komen ze vandaan? Waarom het geheim houden? Hoe ver zullen de samenzweerders gaan? Het antwoord is niet eenvoudig. Het mysterie drijft de plot. Maar het hart was Maslany.
Hij bewees dat acteren meer is dan alleen maar lijnen. Het gaat over de woning van de ziel. En nog een ding. Er is nog één ding.
7: “Dood hout”
Deadwood komt snel in zijn ritme. Al Swearengen, gespeeld door Ian McShane, beschouwt deze wetteloze goudkoortsstad als zijn persoonlijke speeltuin. Hij doet de dingen op zijn manier. Maak kennis met de nieuwe sheriff Seth Bullock, aangesteld door Timothy Olyphant. Bullock heeft verschillende ideeën over orde. Ze botsen onmiddellijk. De straten zijn modderig. De inzet is hoog. Misdaad en rivaliteit wervelen om hen heen. Het is een HBO-productie, dus er zijn de gebruikelijke dingen: seks, geweld en genoeg godslastering om een zeeman te laten blozen.
Het getouwtrek tussen Al en Seth houdt je in de gaten. Maar de echte aantrekkingskracht is de ondersteunende cast. Cy Tolliver heeft een bar en heeft een beter plan dan wie dan ook. Joan Stubbs was af en toe zijn minnaar en geprostitueerde huisvrouw. Meneer Wu helpt Ali en bezorgt Ali soms problemen met de varkens. Calamity Jane komt tussenbeide en achtervolgt de wilde Bill Hickok, die er niets om lijkt te geven. Brocks partner, Thor Star, is misschien wel de enige fatsoenlijke man in de stad. Dr. Cochran heet ‘Deadwood’, maar hij probeert nog steeds iedereen in leven te houden.
6: “Gekke mannen”
De jaren vijftig zijn officiële geschiedenis. AMC’s ‘Mad Men’ begon in de jaren zestig en de reclame-industrie stond op het punt nog turbulenter te worden. We praten over de proliferatie van sigaretten, de Playtex-bh-campagne en de gespannen sfeer van de presidentiële campagne van Kennedy-Nixon. Het zijn niet alleen de grote reclames die veranderen. Het kantoor hangt vol muffe rook en ambitie, maar de cultuur rot van binnenuit. Racisme. Seksisme. antisemitisme. Hoewel seksuele vrijheid begint te ontstaan, zit iedereen nog in de kast. Vergeet onze gezondheidstips niet. Boter en room zijn prima voor je. Vertrouw me.
De bemanning zit gevangen in een tijdcapsule. Ze rustten uit op een lage bank. Ze tikten op een typemachine die op een metalen tafel balanceerde. Alles ligt in de kast. dunne stropdas. vest. een pak breien. maxi-feestjurk. Peniba. Maar je kijkt niet naar Mad Men voor de opzet. Je ziet het omdat junior medewerkers hun collega’s saboteren om promotie te krijgen. Leiders voelen zich thuis slecht. De secretarissen keken toe en wachtten, terwijl ze zich klaarmaakten om de ladder te beklimmen. Hoe kun je wegkijken? Het is zeer verslavend. Dit is wreed.
5: “Kaartenhuis”
Toen kwam Kaartenhuis. Het is een heel ander beest. Waar Mad Men ging over de langzame verbranding van de hypocrisie van het bedrijfsleven, gaat deze show over incompetentie. Frances Underwood wil niet alleen opvallen. Hij wilde de regering bezitten. Er is geen politieke situatie op de achtergrond. Dit is een slagveld. Deze wapens zijn niet alleen politieke documenten. het zijn geheimen. Strek. bedriegen.
Als Mad Men je schuldig liet voelen omdat je van de schoonheid van de onderdrukking genoot, maakte House of Cards je tot medeplichtige. Je steunt een misdadiger. We zullen moeten zien hoe ver hij kan gaan. Bijdragen zijn persoonlijk. De inzet is nationaal. Het schrift is scherp. De richting is koud. Dit is een masterclass in verwerking.
De wandelende doden
Als House of Cards dat van de straten is. Dit is een onderzoek naar hoe snel beschavingen instorten als er geen regels zijn.
Het uitgangspunt is bedrieglijk eenvoudig. Wanneer plaatsvervangend sheriff Rick Grimes ontwaakt uit een coma, wordt Atlanta onder de voet gelopen. De doden blijven niet dood. Ze lopen. Ze hongeren. Ze geven niets om uw politieke overtuiging of uw bankrekening.
“De doden geven niets om uw politiek of uw bankrekening.”
Dit was niet 28 Days Later met een groter budget. Het is een langzaam karakterdrama, vermomd als een monsterfilm. Er zijn zombies op de achtergrond. Wat echt eng is, is de menselijke natuur.
Rick moet het vertrouwen herstellen. Hij moet zijn gezin onderhouden terwijl hij overleeft in een wereld waarin de buurman de buurman vermoordt vanwege een blik bonen. Deze show stelt een aantal brutale vragen. “Welk deel van je menselijkheid zou je opofferen om te overleven?”
Het is een cultureel fenomeen geworden. Het gaat niet alleen om de effecten. Maar vanwege het morele dilemma.
- Rick’s leiderschapsstijl
-De evolutie van Shane en Lori - Overgang van directe bedreigingen naar bedreigingen op de lange termijn
Seizoen één concentreerde zich op de onmiddellijke gevolgen. De verwarring. De ontkenning. Toen kwam de gevangenis. Nieuwe instellingen. nieuwe machtsstructuur. Er zullen ook nieuwe vijanden verschijnen. Niet alleen wandelaars. mensen.
Het publiek is nog steeds opgewonden terwijl de inzet stijgt. Het ging niet alleen om niet opgegeten worden. Het gaat erom wie je wordt als je het probeert te vermijden.
Was het perfect? Nee, seizoen 3 was traag. De muziekkeuze is twijfelachtig. Maar de kernhaak hield stand.
Het bewijs dat de popcultuur een spiegel nodig heeft. Wij willen onszelf op de proef zien stellen. Geduwd. Afgebroken. En dan weer in elkaar gezet.
The Walking Dead is meer dan alleen entertainment. Het weerspiegelt onze angst voor een maatschappelijke ineenstorting. Over het verlies van vertrouwen. Over wie er achterblijft.
Daarom duurde het 11 seizoenen. Daarom zijn er spin-offs ontstaan. Het roept oerangst op. En toen speelde het voor alles wat het waard was.
Het einde was controversieel. Sommigen zeiden dat het te plotseling was. Anderen zeiden dat het trouw was aan de bron. Maar één ding is duidelijk.
Het veranderde de televisie. Dit laat zien dat genrerepresentaties een narratief gewicht kunnen hebben. Die horror zou hoge kunst kunnen zijn.
Of in ieder geval hoge kijkcijfers.
wij kijken nog steeds. Zelfs de zombies zijn verdwenen. De vragen blijven. Hoe ver ga je gaan? Wie ga je worden?
Wie blijft er over om dit verhaal te vertellen?
The Walking Dead van AMC ontneemt de bovennatuurlijke snelheid van de ondoden die je vaak in Hollywood ziet. Gebaseerd op de stripserie van Robert Kirkman, keert de show terug naar een langzamere, hongerigere dreiging. Het kernverhaal volgt een groep die de totale ineenstorting van de samenleving meemaakt. Ze komen er al snel achter dat de menselijke natuur vaak dodelijker is dan een rottend lijk.
Veiligheid is hier een illusie. De cast blijft roteren. Zowel The Walking Dead als Living Monsters elimineren personages zonder waarschuwing. Het bloed is expliciet. Ledematen werden geamputeerd. Zijn hoofd was verpletterd. De darmen waren opgegeten.
Voor sommigen is bloedvergieten na bloedvergieten te veel om te slikken. Toch is deze show nog steeds de moeite waard om te bekijken. Waarom? De personages voelen heel echt aan. De politie is hier. een zak onzin. probleem. ouders. hoax. blauwe boordenwerker. misbruiker. De overlevenden wisselen. Geloofwaardig.
Ze pasten zich aan de donkere nieuwe wereld aan. De zwakken worden krijgers. Optimisten worden verliezers. Egoïstische mensen leren samenwerken. Gewoon om te overleven. Het heeft het record als het meest bekeken programma in de kabeltelevisiegeschiedenis. De dramatische spanning is meedogenloos. Kijkers zoeken naar hun favorieten om het te halen. Word niet gebeten.
3: “Oranje is het nieuwe zwart”
Overleven is niet de enige aantrekkingskracht van Orange Is the New Black. Dit is een verantwoordelijkheid.
Piper Chapman besteedde haar twintiger jaren aan het sjouwen met geld voor haar vriend. Hij dacht dat het hoofdstuk voorbij was. Dit is niet waar. Haar ex Alex veranderde het script in een pleidooiovereenkomst en gaf al zijn vuile geheimen aan de FBI. Het ene moment leidt Piper een rustig leven in Brooklyn met een verloofde en een startend bedrijf. Toen werd alles van hem afgenomen. Hij zat 15 maanden in de federale gevangenis van Litchfield. Er zijn geen waarschuwingen. Het is geen afscheid.
Welke acteur heeft hij geërfd? Een verwarrende mix.
Er was een Russische krijgsgevangene die overdag kookte en ‘s nachts plannen maakte. Een transgenderkapper onderzoekt kwesties die verband houden met gender en opsluiting. De bankrover vecht tegen kanker. Voormalig verslaafde werd predikant. En bij ‘Crazy Eyes’ verbetert die gemoedstoestand elke interactie.
De aanhoudende populariteit van dit programma is geen toeval. Dit is niet zomaar een vis uit het water-metafoor. Dit is de Piper-versie. Hij voelde zich beter. Toen werd hij stoer. Hij verloor zijn onschuld, maar kreeg ruggengraat.
Maar de echte charme is het geheel. We zien ze gewoon niet overleven. We zien ze breken. Het achtergrondverhaal van elke vrouw is een waarschuwend verhaal, geschreven met spijt. vergif. geweld. Varkaus. De keuze om hen naar de gevangenis te sturen is vaak hartverscheurend. Je zit daar en schreeuwt tegen het scherm. Wij weten wat er daarna gebeurt. Je kunt het niet stoppen.
2: “Spel der Tronen”
“De winter komt eraan.” In de HBO-bewerking, de enorme boekenreeks van George R.R. Martin, is deze zin geen seizoensvoorspelling. Dit is een bedreiging. Het verwijst naar seismische veranderingen in leiderschap, cultuur en samenleving. Nu verschillende adellijke families strijden om de IJzeren Troon, is de weg naar de overwinning geplaveid met verraad, diepgeworteld geweld en genoeg mentale wanhoop om het schip tot zinken te brengen. Daar zit ook vreugde in. Er is ook veel naaktheid. Beloften worden gebroken. Het zwaard is getrokken. Bondgenoten worden vijanden. Magie en draken voegen bovennatuurlijke horror toe aan menselijke wreedheid.
Maar laten we eerlijk zijn. Je kijkt niet alleen naar de plotwendingen. Besteed aandacht aan de karakters. Wie anders zou een adellijke, intelligente, alcoholische dwerg als hoofdpersoon hebben? Ben je geïnteresseerd in een koningin die wanhopig haar zoon op de troon wil zetten? Een machtige eunuch die iedereen in de gaten houdt? Of is hij een nobele vertrouweling die de koning te veel vertrouwt? Wat zit er achter de 250 meter hoge muur? Zijn de barbaren echt woest, of hebben ze een vriendelijkere kant? Het antwoord zal geleidelijk duidelijk worden. Tot de winter echt komt.
Slecht breken
Als Game of Thrones een fantasy-epos over macht is, is Breaking Bad een verhaal vol corruptie. De overeenkomsten zijn opvallend. Beide shows zijn gebaseerd op complexe karakterbogen waarvan de moraal na verloop van tijd vervaagt. Walter White begint, net als Tywin Lannister en Daenerys, met één doel en wordt gaandeweg iets heel anders. De risico’s zijn reëel omdat de gevolgen onmiddellijk en wreed zijn. Eén verkeerde zet verandert niet alleen het politieke landschap. Het zal een einde maken aan je leven.
echte detective
Hier ligt de toon dichter bij de duistere realiteit van Westeros dan bij de fantasie-elementen. True Detective roept een soortgelijk gevoel op van huiveringwekkende horror en filosofische wanhoop. De personages zijn gebrekkig, onrustig en blijven vaak in het verleden hangen. Dit mysterie is niet alleen maar “whodunnit”. Het gaat over het verval van de menselijke geest. Net als de personages in Game of Thrones lijden rechercheurs vaak meer schade bij hun streven naar gerechtigheid dan de criminelen op wie ze zich richten. De sfeer is erg sterk. De dialoog is scherp. Het gevoel van hopeloosheid was voelbaar.
De draad
Dit wordt vaak beschouwd als de meest realistische beschrijving van institutioneel falen. Net als de complexe politieke manipulatie van Game of Thrones laat The Wire zien hoe systemen individuen kunnen onderdrukken. Er zijn geen draken in deze show, maar het is net zo complex. Elk personage heeft een motief. Elke actie heeft een rimpeleffect. Dit is een masterclass in verhaalstructuur. De politie, de drugshandel en de bureaucratie van het stadsbestuur opereren met dezelfde meedogenloze logica als de kleine raad van King’s Landing. Macht is de enige munteenheid die ertoe doet.
Opvolging
De familierelaties in Succession weerspiegelen de oorlog tussen de Starks en de Lannisters. Broers en zussen strijden om de goedkeuring van hun vader en uiteindelijk om het koninkrijk van hun vader. De dialoog is gruwelijk. Het verraad is persoonlijk. Rijkdom is groot, maar emotionele armoede is immens. Net als Game of Thrones is het een verhaal over hoe macht corrumpeert en isoleert. Ja, deze karakters zijn slim, maar ze zijn ook gebroken. Hun rijkdom kan de wonden van de kindertijd niet genezen. De show draait om spanning en scherpe humor. Het is een
Waarom forensische chemie nog steeds belangrijk is
Het begint met een diagnose. Een leraar. Een gezin. Een paniek. Walter White was geen slechterik in de eerste aflevering. Hij is een man die probeert zijn kinderen uit de schulden te houden. De kanker is echter niet te opereren. Het geld is nog niet aangekomen. Dus deed hij het enige dat logisch leek in zijn strenge wetenschappelijke geest. Hij kookt.
Het is moeilijk om te discussiëren over de zuiverheid van zijn oorspronkelijke logica. Hij wilde een appeltje voor de dorst. Hij wilde iets achterlaten voor Skyler en haar kinderen. Hij werkt samen met Jesse Pinkman, ik weet van de stad, maar ik weet niets van chemie. Het is een vreemde wedstrijd. Een rechtlijnige nerd en een chaotische drop-out. Samen gaan ze kapot.
De show gebeurde niet zomaar. Het won 16 Emmy Awards. Acteren. Bewerken. Uitstekend drama. Mensen merkten het. Ze keken naar de transformatie.
“We maken geweldige producten die de geadverteerde prestaties leveren. Geen emulgatoren, bakpoeder, bleekmiddel of paprika.”
Deze zin is erg belangrijk. Dit laat zien hoe hard hij probeert zijn ziel intact te houden. Voor een tijdje.
Walter dacht dat hij de chaos onder controle kon houden. Hij dacht dat hij “een wanhopige man kon zijn die op een ethische manier drugs wil produceren”. Dat kan hij niet. Geld verandert alles. Macht verandert alles. ‘Ik ben gevaarlijk’ is geen bedreiging. Het is een besef. Hij is een storm.
Jesse is anders. Hij gaat mee voor de rit, maar zijn spoor is verwrongen. Hij begon als een amorele punk. Hij snapt het niet. ‘Wat voor nut heeft het om een outlaw te zijn als je verantwoordelijkheden hebt?’ vroeg hij verward. Uiteindelijk was hij een ander persoon. Bewuster. Meer gebroken, maar eerlijker. ‘Ik heb Mike gered van een overvaller. Hij zou vermoord kunnen zijn. Dus misschien ben ik toch niet zo’n verliezer.’
Die lijn? het doet pijn. Dit laat zien dat hij goede punten in corruptie probeert te vinden.
Het publiek is niet alleen een waarnemer. wij zijn winnaars. Dat begrijp ik. wij weten het. Het gaat niet alleen om wat er met Walter is gebeurd. Daarom bleven we kijken.
