NASA bereidt zich voor op de Artemis II-missie – een bemande vlucht rond de maan – die een belangrijke stap markeert in de hernieuwde drang naar maanverkenning. Maar dit gaat niet alleen over wetenschap of nostalgie; het gaat over het behouden van leiderschap in de ruimte, het begrijpen van de geschiedenis van de aarde en het voorbereiden op diepere missies. De VS willen de dominantie in de ruimtevaart niet afstaan aan concurrenten als China.
De wetenschappelijke argumenten voor de terugkeer van de maan
De maan is een natuurlijk archief van het verleden van het zonnestelsel. Het oppervlak, onaangetast door erosie of leven, bewaart een record van asteroïde-inslagen die ook de aarde troffen, maar hier zijn gewist. Planetair wetenschapper Sara Russell van het Natural History Museum in Londen legt uit:
“De maan heeft een record van 4,5 miljard jaar van wat er op haar oppervlak is gebeurd. We kunnen zien hoe getroffen de maan is geweest door inslagen… die ook op aarde zijn gebeurd, maar daar zien we op aarde niet zo gemakkelijk bewijs voor.”
Het gedetailleerd bestuderen van de maangeologie, vooral in gebieden die onaangetast zijn door eerdere missies zoals de zuidpool, kan onthullen hoe zowel de aarde als de maan miljarden jaren geleden aan water kwamen. De zuidpool van de maan is bijzonder spannend omdat men denkt dat deze rijk is aan waterijs.
Bouwen aan een maanaanwezigheid
Artemis II is de tweede fase in het ambitieuze programma van NASA. De onbemande Artemis I-missie in 2022 maakte de weg vrij, en Artemis II is ontworpen om systemen te testen voordat astronauten met Artemis III op het maanoppervlak landen (gepland voor 2028). NASA voorziet een langdurige aanwezigheid van de maan, inclusief een potentiële permanente basis.
De Apollo-missies leverden de eerste maanmonsters op, maar bespraken slechts het oppervlak – letterlijk. Het Artemis-programma is gericht op bredere verkenningen, inclusief de voorheen onbezochte zuidpool van de maan.
Beyond Science: menselijke factoren en exploitatie van hulpbronnen
De Artemis-missies gaan niet alleen over rotsen en ijs; ze gaan ook over het begrijpen hoe ruimtevaart het menselijk lichaam en de geest beïnvloedt. NASA zal Artemis II gebruiken om gegevens te verzamelen over de gezondheid van astronauten in de diepe ruimte.
Bovendien hoopt NASA hulpbronnen zoals waterijs te winnen om drinkwater, zuurstof en raketbrandstof op de maan te creëren, waardoor de afhankelijkheid van aardse voorraden wordt verminderd. De maan bevat ook zeldzame aardelementen en helium-3, die waardevol kunnen zijn bij toekomstige mijnbouwactiviteiten.
Een nieuwe ruimterace
Het Artemis-programma ontvouwt zich tegen de achtergrond van een hernieuwde ruimtewedloop. Terwijl de oorspronkelijke strijd uit de Koude Oorlog tussen de VS en de Sovjet-Unie ging, zijn bij de huidige strijd de VS, China, Rusland en meer dan 80 andere landen met ruimtevaartprogramma’s betrokken.
De maan wordt nu gezien als een strategisch hooggelegen gebied, dat niet alleen wetenschappelijke en economische voordelen biedt, maar ook veiligheidsvoordelen. Robert Braun van het Applied Physics Laboratory van de Johns Hopkins University merkt op dat landen naar de maan racen voor een combinatie van veiligheid, verkenning en economische doelstellingen.
Uiteindelijk gaan Artemis II en het bredere Artemis-programma over meer dan alleen maar teruggaan naar de maan: ze gaan over het veiligstellen van Amerikaans leiderschap in de ruimte, het ontsluiten van nieuwe wetenschappelijke kennis, het voorbereiden op toekomstige missies in de ruimte en het potentieel exploiteren van maanbronnen.
