Voor degenen die met angst worstelen, concentreert conventioneel advies zich vaak op onderdrukking – het tot zwijgen brengen van de geest of het veranderen van de chemie in de hersenen. Owen O’Kane, een vooraanstaand expert op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg, stelt echter een andere strategie voor: omarm angst als een beschermingsmechanisme in plaats van als een vijand. Zijn aanpak gaat niet over het elimineren van zorgen, maar over het opnieuw vormgeven van je relatie ermee, te beginnen met het lichaam, niet met de hersenen. Hier leest u hoe u goed kunt leven naast een angstige geest, aldus O’Kane.
De paradox van angst: het probeert te helpen
Veel behandelingen zijn erop gericht de angst ‘uit te schakelen’, maar O’Kane stelt dat dit fundamenteel misleidend is. Angst is geen storing; het is een overlevingsinstinct. Wanneer angst de kop opsteekt, manifesteert deze zich fysiek (in je hartslag, gespannen spieren), wat aangeeft dat het lichaam een bedreiging waarneemt. De hersenen reageren dan dienovereenkomstig en onderdrukken vaak het rationele denken. In plaats van hiertegen te vechten, moet je begrijpen waarom het gebeurt.
Als je angst als een tegenstander ziet, zal het zich ook zo gedragen. Het onderdrukken ervan vertraagt alleen maar het onvermijdelijke; het zal weer bovenkomen. De sleutel is acceptatie: angst bestaat, en proberen deze uit te roeien is onrealistisch. Het doel is niet om er vanaf te komen, maar om ermee te onderhandelen en de bedoelingen ervan te begrijpen.
Lichaam eerst: fysieke reacties reguleren om de geest te kalmeren
De conventionele psychiatrie richt zich vaak op cognitieve herstructurering – het veranderen van gedachten. O’Kane geeft prioriteit aan het lichaam. Angst manifesteert zich fysiek voordat het zich mentaal manifesteert. Wanneer het lichaam in de alarmmodus komt, wordt de rationele prefrontale cortex onderdrukt.
De oplossing? Onderbreek de fysieke reactie. Dit kan een diepe ademhaling, lichaamsbeweging, blootstelling aan koude of een andere methode zijn die uw zenuwstelsel reguleert. Het gaat er niet om de angst weg te nemen, maar om het alarmsignaal van het lichaam te resetten, waardoor de prefrontale cortex de controle terugkrijgt en een meer afgemeten reactie mogelijk wordt.
Onzekerheid onder ogen zien: de wortel van angst
De neurowetenschappen laten zien dat we dagelijks duizenden gedachten genereren, waarvan de meeste negatief of angstig zijn. In angstige toestanden worden deze gedachten vaak als feitelijk beschouwd, waardoor een zichzelf versterkende cyclus ontstaat.
De laatste stap is het onderzoeken van de realiteit van je angsten. Volg angstspiralen en beoordeel hoe vaak ze werkelijkheid worden. De meeste zorgen blijven ongegrond. Angst is vaak een intolerantie voor onzekerheid. De wereld is inherent onvoorspelbaar, en verzet tegen deze waarheid verergert het lijden alleen maar.
De uitdaging ligt in het accepteren van imperfectie, het opgeven van de controle en het toestaan van de onvermijdelijke chaos van het leven. Hierdoor worden de hersenen opnieuw bedraad, waardoor neurale paden ontstaan die comfort bij onzekerheid bevorderen. Elke keer dat u uw reactie op angst verlegt, komt u dichter bij een duurzamere manier om ermee te leven.
Uiteindelijk gaat O’Kane’s aanpak niet over het genezen van angst; het gaat erom dat je je relatie ermee verandert. Door de aanwezigheid ervan te accepteren, je lichaam te reguleren en je angsten onder ogen te zien, kun je met angst leven, en niet ondanks die angst.
