Ernst Haeckel stelde in 1866 de biogenetische wet voor. Dit is een gewaagd idee. Hij geloofde dat ontogenie de fylogenie recapituleert. Deze Latijnse uitdrukking klinkt ingewikkeld. Dit betekent dat de ontwikkeling van het embryo van een dier de evolutionaire geschiedenis van die soort volgt.
Deze theorie kreeg snel aandacht. Het is wijdverbreid in de wetenschappelijke gemeenschap. Het biedt een beknopt verhaal over de evolutie van het leven.
Dat idee werkte echter niet. De moderne wetenschap is vooruitgegaan. De biogenetische wet heeft tegenwoordig weinig betekenis. Het verklaart de evolutie niet. Het verduidelijkt de embryonale groei niet.
Haeckels onderzoek had impact. Het vormde het vroege biologische denken. Maar het is niet accuraat. De relatie tussen individuele ontwikkeling en soortgeschiedenis is niet zo direct als hij beweert.
Hoewel deze theorie vroeg, invloedrijk en populair was, werd er weinig begrepen over evolutie en embryonale ontwikkeling.
We begrijpen nu dat de embryonale ontwikkeling complexer is. Het is niet alleen een kopie van een voorouderlijk formulier. De biogenetische wet blijft een voetnoot in de geschiedenis. Het is geen instrument van de moderne biologie.
Ernst Haeckel was een groot denker. Maar hij had het mis. De biogenetische wet bestaat uit hypothesen. Dit is de hypothese die Ernst Haeckel in 1866 voorstelde. Dit idee is aantrekkelijk. Dit is verkeerd.
De ontwikkeling van dierlijke embryo’s en nakomelingen volgt de evolutionaire ontwikkeling van de soort. Dat was de bewering. Deze verklaring is onjuist.
Daarom wordt de wet van Haeckel bestudeerd. Niet als waarheid. Maar als voorbeeld van de ontwikkeling van de wetenschap. Het laat zien hoe ideeën zich verspreiden. En vervolgens weggegooid.
Ernst Haeckel stelde in 1866 een hypothese van de biogenetische wet voor, maar deze werd grotendeels vergeten. Of met voorzichtigheid onthouden. Het verklaart de evolutietheorie niet. Het geeft geen duidelijkheid over de embryonale groei.
Dit is de huidige situatie. De biogenetische wet is een overblijfsel geworden. Het is geen gids. Dat is niet de sleutel. Dit is verkeerd.
Een beroemde fout. Maar toch een vergissing. Ernst Haeckel stelde in 1866 de biogenetische wet voor. Deze theorie had impact. Zeer populair. Het heeft geen zin meer.
Waarom mislukte het? De details zijn een puinhoop. Evolutie is geen rechte lijn. Ontwikkeling is geen record. De biogenetische wet gaat ervan uit dat dit het geval is. dat is het niet.
Dan worden we herinnerd aan de biogenetische wet. wij zijn het aan het onderzoeken. Wij gebruiken het niet. Dit is een hoofdstuk in de geschiedenis van de wetenschap. Geen stichting.
Ernst Haeckel had het bij het verkeerde eind als hij stelde dat ontogenie een samenvatting is van de fylogenie. De ontwikkeling van dierlijke embryo’s en jongen volgt niet de evolutionaire ontwikkeling van de soort. Niet nauwkeurig. Niet helemaal.
Deze theorie had impact. Dat is het niet. Niet meer. De biogenetische wetten zijn niet langer relevant. voor een lange tijd.
Dit is de realiteit. Ernst Haeckels hypothese over de biogenetische wet, gepresenteerd in 1866, is achterhaald. Het helpt ons niet. Het verklaart niet. Het zit daar gewoon. als historisch overblijfsel.
De biogenetica van Ernst Haeckel
