Elektronische muziek is elk geluid dat voor reproductie afhankelijk is van elektronische verwerking en luidsprekers. Het genre ontstond niet zomaar van de ene op de andere dag. Het begon met magneetband.
Eind jaren veertig werd Frankrijk het epicentrum van deze experimenten. Componisten gebruikten tape om natuurlijke geluiden te wijzigen. Ze speelden opnames achterstevoren af. Ze veranderden de snelheid. Hieruit ontstond musique concrète. Het was rauw. Het was experimenteel. Het was geheel nieuw.
Begin jaren vijftig verschoof de focus. Duitsland en de VS namen het voortouw. Componisten stopten met het bewerken van bestaande geluiden en begonnen met het bouwen van nieuwe. Ze gebruikten oscillatoren. Ze gebruikten filters. Ze verzamelden deze componenten tot conglomeraten. Het doel was om geluiden te creëren die nog nooit eerder hadden bestaan.
De jaren vijftig brachten ook een grote hardwareverschuiving met zich mee. Er zijn Spanningsgestuurde oscillatoren en filters ontwikkeld. Deze leidden tot de eerste synthesizers. De apparatuur werd gestandaardiseerd. Het werd flexibeler. Real-time creatie verving de noodzaak van vervelende tape-montage.
Sinds eind jaren zeventig hebben personal computers de macht overgenomen. Zij beheren nu de synthesizers. Maar de echte gamechanger kwam met digitale sampling. Deze techniek haalt muziek en geluiden uit bestaande opnames. Met deze samples componeert het elektronisch. Sampling heeft oscillatoren als primaire geluidsbron grotendeels vervangen.
“Digitale sampling heeft het gebruik van oscillatoren als geluidsbron grotendeels vervangen.”
De instrumenten veranderen. Het kernconcept blijft. Elektronische verwerking creëert geluid. Luidsprekers leveren het. De rest is slechts geschiedenis.
