Geboren als Maria Magdalene Dietrich op 27 december 1901 in Berlijn, zou ze uiteindelijk in de wereld bekend worden als Marlene Dietrich. Haar leven eindigde op 6 mei 1992 in Parijs. Maar daartussenin? Ze was de definitie van cool. Lang voordat ze Amerikaans staatsburger werd, was ze een Duitse actrice en zangeres die glamour twee generaties lang opnieuw wist te definiëren.
Haar opkomst was niet bepaald toevallig. Nadat ze in 1922 bij het theatergezelschap van Max Reinhardt kwam, stapte ze snel over van het podium naar de Duitse cinema. Toen kwam Josef von Sternberg. Hij castte haar als Lola-Lola in The Blue Angel in 1930. De rol was klein maar verwoestend. Ze speelde een destructieve cabaretier die een respectabele onderwijzer verleidt en ruïneert. De film explodeerde internationaal. Het maakte haar tot een ster.
Sternberg volgde haar naar Hollywood. Ze werden een creatieve krachtpatser en produceerden een reeks films die haar imago als toonbeeld van verfijnde, lome sensualiteit versterkten. Dit waren niet alleen films; het waren karakterstudies in zijde en schaduwen.
De Sternberg-samenwerkingen die een tijdperk definieerden
Als je wilt begrijpen wat Marlene Dietrich zo overtuigend op het scherm maakte, zoek dan niet verder dan haar samenwerkingen met regisseur Josef von Sternberg. Hij leidde haar niet alleen; hij beeldhouwde haar beeld.
Samen creëerden ze een mythologie van exotische allure. Hun eerste Hollywood-album, Morocco, kwam uit in 1930. Daarin kleedde ze zich travestiet, zong een fakkellied voor vrouwen en rookte met een air van moeiteloze uitdagendheid. Het verbrijzelde de verwachtingen. Vrouwen wilden haar zijn. Mannen wilden bij haar in de buurt zijn.
Ze zetten dit werk voort met Shanghai Express in 1932. Ze speelde een gevallen vrouw die vastzat in een trein door het door oorlog verscheurde China. De chemie met Clark Gable was elektrisch, hoewel het script vaak mager was. Toch droeg haar optreden de film. Dan was er The Scarlet Empress in 1934. Zij speelde Catharina de Grote. Het was een historisch stuk, maar ze bracht haar moderne, cynische kant naar de historische figuur.
“Ze creëerde een uitstraling van glamoureuze verfijning die maar weinig acteurs ooit hebben geëvenaard.”
Deze films creëerden een specifiek merk in de Marlene Dietrich-stijl dat decennialang mode en gedrag beïnvloedde. Het was vrijstaand. Het was gevaarlijk. Het was ongelooflijk sexy zonder te proberen openlijk te zijn.
De Tweede Wereldoorlog en de comeback
Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, maakte ze niet alleen films. Ze maakte optredens. Ruim 500 keer. Ze toerde met de USO en trad op voor geallieerde troepen. Het was een riskante zet. Sommigen in Duitsland zagen haar als een verrader. Het naziregime had haar films verboden. Toch hield ze vol. De troepen hielden van haar. Ze gaf hen een stukje van het Europa waarvoor ze vochten om te bevrijden, gewikkeld in haar kenmerkende smoking en sigarettenhouder.
Haar carrière stagneerde niet na de oorlog. Sterker nog, ze draaide effectief. Ze speelde in 1939 in Destry Rides Again. Dit was een western. Een komedie. Het liet zien dat ze meer kon dan humeurig drama. Ze speelde een salonzangeres
