Zet de hoofdtelefoon op. Wacht een paar minuten. Plotseling zijn je armen er niet meer. Vleugels zijn.
En de hersenen? Het begint ze te geloven.
Een team van de Beijing Normal en Peking Universiteiten besloot dit te testen. Niet alleen een visuele truc, maar een fysieke herbedrading. Er waren vijfentwintig vrijwilligers nodig. Gaf ze virtuele vleugels voor vier sessies van elk dertig minuten, gedurende een week. De vleugels vervingen de armen volledig in het zicht. Geen handen. Gewoon veren. En natuurkunde. Echte aerodynamica toegepast op de digitale ledematen.
Het doel was specifiek. Controleer de occipitotemporale cortex of OTC.
Dit deel van de hersenen zorgt meestal voor de visuele verwerking van lichaamsdelen. Geëvolueerd gedurende eeuwen. Bedraad om handen te zien. Voeten. Benen. Geen vleugels. Ooit.
“Vooruitgang in de technologie stelt ons steeds meer in staat om evolutionaire beperkingen te overstijgen”
Maar de technologie verandert sneller dan de evolutie. Uit het onderzoek bleek dat de OTC anders reageerde. Na de VR-training lieten de scans zien dat het gebied sterker op de vleugels schoot dan voorheen. Het neurale patroon veranderde. Het bleef niet bij ‘raar vogelgedoe’. Het kwam dichter bij het patroon voor menselijke armen.
Met name in de rechterhersenhelft.
Dat is de kant die meestal wordt belast met lichaamsdelen die niet met de hand zijn. De verschuiving was uiteraard niet totaal. De vleugels waren nog niet volledig “body”. De patronen leken dichter bij hoe de hersenen omgaan met gereedschap of dierenstaarten. In zekere zin nog steeds extern. Maar het gat werd gedicht. De frontoparietale regio’s die betrokken zijn bij het plannen van bewegingen begonnen luider tegen de visuele centra te praten. Integratie gebeurt.
Is dat hetzelfde als het vasthouden van een hamer?
Waarschijnlijk niet. Uit eerder onderzoek blijkt dat we hulpmiddelen extern houden. Verschillend. Dit was anders. De onderdompeling ging dieper. Voorbij de illusie. Naar daadwerkelijke perceptieaanpassing.
Waarom maakt het uit?
Geamputeerden. Rehabilitatie. Begrijpen hoe we ons aanpassen wanneer onze biologische blauwdruk verandert. Of gewoon kapot.
“We kunnen er veel tijd aan besteden”, zegt Kunlin Wei van de Universiteit van Peking. Hij sprak tegen ScienceNews en vroeg zich dat hardop af.
Benieuwd of we iets anders worden als we digitaal vliegen.
De vleugels waren veren. De hersenen accepteerden de vorm. Het aanvaardde de functie. Twee uur lang zette het lichaam zich uit. De definitie van jij werd breder.
Wij weten niet waar het stopt.
Alleen dat de plasticiteit echt is.
