Vissen is geen sterrenbeeld dat je per ongeluk ontdekt. Er zijn geen heldere, gemakkelijk te vinden sterren zoals Orion of de Grote Beer. In plaats daarvan hangt het als een subtiele, vage omtrek aan de noordelijke hemel, stilletjes verborgen tussen Ram en Waterman. Voor de meeste sterrenkijkers is het een spook in de nacht. Maar astronomisch gezien is het verre van onbelangrijk.
Het sterrenbeeld bevindt zich ongeveer een uur in rechte klimming en vijftien graden noordelijke declinatie. Dit jargon geeft eenvoudigweg de locatie op de hemelkaart aan. Wat nog belangrijker is, is dat hier de lente-equinox plaatsvindt. Dit is het speciale punt waar het schijnbare pad van de zon de hemelevenaar kruist en zich van zuid naar noord beweegt. Het is de startlijn voor het meten van de lengtegraad van de hemel en de rechte klimming. Zonder dit Vissen-ankerpunt zou ons hele coördinatensysteem voor hemelkartering een vaste referentie missen.
De schemerige sterren van Vissen
Als je op zoek bent naar een dramatisch asterisme, zul je het niet vinden in Vissen. De sterren zijn hier zwak. Er is geen waarneembare groepering, geen helder baken om je blik te leiden. De helderste ster in het hele sterrenbeeld is Eta Piscium, en deze schijnt ook slechts met magnitude 3,6. Aan de nachtelijke hemel is het nauwelijks boven het gemiddelde. Je hebt een schemerige hemel en geduldige ogen nodig.
Dit gebrek aan briljantheid doet echter niets af aan het belang ervan. De lente-equinox valt binnen zijn grenzen. Dit enkele feit maakt Vissen tot de hoeksteen van observationele astronomie. Het is het nulpunt van de hemelcoördinaten. Elke keer dat astronomen een ster, planeet of sterrenstelsel waarnemen, meten ze de positie ervan ten opzichte van dat punt in Vissen.
De lente-equinox, het punt waar het schijnbare jaarlijkse pad van de zon ten noorden van de hemelevenaar loopt, bevindt zich in Vissen.
Waarom is het zwakke sterrenbeeld belangrijk? Omdat het de lucht verankert. Zonder dit zouden de navigatie, de tijdwaarneming en het in kaart brengen van de hemel haperen. Sterren kunnen zwak zijn, maar hun rol is structureel. Het herinnert ons eraan dat niet alles wat belangrijk is luid is. Soms zijn de meest kritische items de items die moeilijk te vinden zijn.
De precessie van de equinox verplaatst dit punt langzaam weg van het sterrenbeeld Vissen naar Waterman. We bevinden ons in een transitie. Technisch gezien is het tijdperk aan het veranderen. Maar voorlopig rust de equinox hier nog steeds. Het coördinatensysteem is er nog steeds afhankelijk van. De lucht is een klok en Vissen houdt de wijzers vast.

De mythe achter de borden
Astrologie plaatst Vissen aan het einde van de dierenriemcyclus, het twaalfde en laatste teken. Het regelt meestal het venster tussen 19 februari en 20 maart. Maar wat betekent het symbool eigenlijk? Twee vissen die met een touwtje aan elkaar zijn vastgebonden, zijn niet zomaar een willekeurige krabbel. Het komt rechtstreeks uit de Griekse mythologie.
Volgens één versie van het verhaal vluchtten Aphrodite (Venus) en haar zoon Eros (Cupido) voor het monster Typhon. Ze sprongen in de rivier om te overleven. Om niet te verdwalen in het water of gescheiden te raken, veranderden ze in vissen. Een koord bond ze samen, zodat ze veilig als koppel konden zwemmen.
Een andere variant zegt dat ze niet zijn veranderd. In plaats daarvan brachten twee echte vissen hen in veiligheid.
Het beeld gaat in ieder geval over verbinding. Overleven door eenheid. De dualiteit van het teken.

















