Erik Satie nigdy nie starał się wpasować w ogólnie przyjęte normy. Urodzony 17 maja 1866 roku w Honfleur we Francji, jako Eric Alfred Leslie Satie, miał trudne stosunki z Konserwatorium Paryskim. Wstąpił tam w 1879 r., opuścił szkołę w 1882 r. Nie porzucił szkoły z powodu niepowodzeń. Odszedł, bo instytut wydawał mu się duszny.
Przez wiele lat grał na pianinie w kawiarni Le Chat Noir. To była ciężka praca. Grał o napiwki i śmiech w okolicy, w której brakowało pieniędzy. Jego ubranie było dziwne. Styl życia jest ascetyczny. Żył w biedzie. Przez te lata nikt nie zwracał uwagi na jego kompozycje.
Potem pojawili się Różokrzyżowcy. Około 1890 roku Satie dołączyła do ich ruchu. To zmieniło jego muzykę. Pisał dzieła inspirowane ich mistycznymi wierzeniami. Te sztuki były dziwne. Były inne niż wszystko wcześniej. Nie byli romantyczni. Nie byli impresjonistami. Ciągle wyśmiewał te trendy.
„Muzyka Satie stanowi pierwsze wyraźne zerwanie z XIX-wiecznym francuskim romantyzmem”.
Dlaczego jego muzyka jest dziś ważna? Ponieważ złamał schemat. Przed Satie muzyka francuska była pełna emocji. Była majestatyczna. Mówiła poważnie. Satie to uprościła. Sprawił, że stała się nieśmiała. Zrobił to niekonwencjonalnie. Użył parodii jako broni.
Jego utwory fortepianowe są krótkie. Są dziwaczne. Nadał im absurdalne nazwy. Doskonałym przykładem są Trzy kawałki w kształcie gruszki z 1903 roku. To nie jest gruszka. To jest muzyka. Ale imię mówi ci wszystko, co musisz wiedzieć o jego postawie.
Zerwij z tradycją
Satie nie tylko pisała notatki. Podważał status quo. Sprzeciwiał się impresjonizmowi. Kompozytorzy tacy jak Debussy zyskiwali na popularności. Sati szanowała ich, ale zachowywała dystans. Wyśmiał ten trend. Wolał coś zupełnie innego.
Jego muzyka stała się prekursorem modernizmu. Nie była pretensjonalna. Była hetero. Była dziwna. Była szczera.
Kto zwrócił uwagę? W 1911 roku świat w końcu posłuchał. Satie była chwalona jako pionierka. Podziwiał go Claude Debussy. Poparł go Jean Cocteau. Grupa znana jako „The Six” podziwiała go. Zobaczyli to, co inni przeoczyli. Widzieli przyszłość w jej powściągliwych akordach i frywolnych nazwach.
Dziedzictwo oryginału
Satie zmarła w Paryżu 1 lipca 1925 roku. Zmarł w tym samym mieście, które kiedyś go ignorowało. Ale jego dziedzictwo nie dotyczyło pieniędzy. Przez całe swoje życie nie było w chwale. To było w luce, którą stworzył.
Udowodnił, że muzyka nie musi być głośna, żeby mieć moc. To nie musi być skomplikowane, żeby było głębokie. Musi po prostu być wierna swemu stwórcy.
Jego wpływ jest nadal odczuwalny w dzisiejszej popkulturze. Słychać to w minimalizmie. Słychać to w awangardowych eksperymentach. Słychać to w odmowie traktowania spraw zbyt poważnie.
Czy zamierzał zmienić historię muzyki? Prawdopodobnie nie. Chciał po prostu grać na pianinie. Chciał po prostu żyć swoim życiem. Ale robiąc to, stał się jedną z najważniejszych postaci muzyki francuskiej.
Jego prace pozostają dostępne
