Vandaag zijn er 48 jonge wulpen vrijgelaten in het wild. Geen grote fanfare. Gewoon overleven.
De Euraziatische wulp zwierf als een koning door de Shropshire Hills en Welsh Marches. Nu staat het op de Rode Lijst van Groot-Brittannië. Bedreigd. Cijfers crashen.
Ga naar Curlew Country. Een non-profitorganisatie die de bloeding probeert te stoppen. Ze geven de vogels een voorsprong. Letterlijk.
Ze halen eieren uit wilde nesten. Incubeer ze. Breng ze groot in pennen. Het heet ‘headstarting’ en het voelt als triage.
“[Het project] is begonnen de bevolking te stabiliseren, maar het is niet de langetermijnoplossing”
Dat is Amanda Perkins, die de leiding heeft. Ze neemt geen blad voor de mond. In het wild redden kuikens het gewoon niet. Ze hield de nesten in de gaten. Geen enkele overlevende bereikte de vliegleeftijd. Niets. Daarom namen ze wanhopige maatregelen. Een pleister, noemt ze het. Onder licentie van Natural England, ja, maar tijdelijk. Ze hebben uiteindelijk betere natuurlijke broedplaatsen nodig. Tot die tijd spelen ze verpleegster.
Boeren helpen ook. Dit is belangrijk. Wulpen nestelen op landbouwgrond. Je hebt die mensen aan de kant nodig. De boerengemeenschap in Shropshire heeft ons gesteund. Echt. Ze schermen nesten af. Ze vertellen vrijwilligers waar de eieren verborgen zijn. Ze werken mee.
Perkins formuleert het doel eenvoudig. Wulpen zijn een “prioritaire soort” in het natuurherstelplan van de provincie. Opbloeien zou leuk zijn. Ideaal. Maar overleven? Dat is op dit moment de werkelijke maatstaf.
Is dit genoeg?
Waarschijnlijk niet. Nog. De release van dit jaar beweegt de naald. Een kleine stap om een iconische vogel niet te verliezen. Het einde is niet geschreven. Ze vechten nog steeds om de lijn vast te houden.
