Blijft het verhaal groen als de held sterft?
Windparken verouderen.
In heel Ierland zullen tegen 2030 duizenden tonnen turbinebladen het einde van de weg bereiken. Tot nu toe? Ze rotten op stortplaatsen. Ze verbranden in verbrandingsovens. Niet erg ‘duurzaam’ als je het mij vraagt.
Het eerste commerciële windpark van het eiland, Bellacorrick in County Mayo, werd begin dit jaar gesloten.
Twee Noord-Ierse bedrijven besloten in te grijpen. Ze laten die messen niet stilletjes in steengroeven verdwijnen.
Kijk naar de cijfers. De komende vijftien jaar zal Noord-Ierland ruim vierhonderd van deze reuzen vervangen. Dat is een hoop niet-recyclebaar plastic dat richting het vuur of het graf gaat.
Maar wacht.
Wetenschappers hebben geprobeerd dit op te lossen. Queen’s University Belfast heeft bewezen dat bladen veilig genoeg kunnen zijn om bruggen te bouwen. Straatmeubilair. Stevig spul.
Dan is er Plaswire in Lurgan.
De werf lijkt op een industrieel kerkhof dat wacht op een tweede leven. Chief Executive Andrew Billingsley ziet de omvang van het probleem. Het is, zoals hij het zegt, ‘kolossaal’.
“Momenteel wordt er ongeveer 125.000 ton aan messen weggegooid… maar dat is zelden duurzaam.”
Plaswire versnippert de messen. Herschikt ze. Verandert ze in materiaal dat sterker is dan hout, goedkoper dan prefab beton. Hekpalen. Transportpallets.
Waarom doet dit er toe?
Plastic is vuil. Het maken van een ton nieuw plastic kost ongeveer drie ton CO2. Bij het verbranden van plastic komt nog eens 2,7 tot 2,9 ton vrij. Door het materiaal te hergebruiken, vermijden we zowel de productie-emissies als de verbrandingsrook. Het is een dubbele redding.
Maar kunnen we het bewijzen?
Kieran Kelly van Ubloquity denkt dat technologie het antwoord is.
Hij bevestigt QR-codes of RFID-chips aan het gerecyclede product. Je telefoon scant het. Het product praat.
“Vertel je het verhaal via een mobiel apparaat… wie het gemaakt heeft… welke productielijn… wat het is.”
Een stem voor het materiaal. Transparantie voor het wereldtoneel.
Denk eens terug aan Bellacorrick in 1992. Toen baanbrekend. Eenentwintig turbines. Zes komma vijf megawatt. Genoeg stroom voor 4.500 huishoudens. Ze verwachtten een levensduur van vijfentwintig jaar. Ze duurden langer. De messen? Zesenveertig tot drieënvijftig meter lang. Klein nu.
Moderne bladen strekken zich tweehonderd meter uit.
Minder turbines. Meer kracht.
De site zal echter niet stil blijven. Achttien nieuwe beesten zullen de oorspronkelijke eenentwintig vervangen. Elke afzonderlijke turbine produceert nu meer energie dan de hele oude boerderij.
Ze fuseren met het naastgelegen Oweninny-windpark. Zestig turbines voorzien daar al 140.00 woningen van stroom.
De nieuwe toevoegen?
De capaciteit stijgt naar 220. De oude messen zijn verdwenen, hergebruikt of rottend. De nieuwe draaien. De lichten blijven branden.
Wat gebeurt er als deze te oud worden?
De sector heeft nog geen beslissing genomen.
