Alan Bean heeft niet alleen de maan bezocht. Hij hield het lang genoeg vol om een spoor achter te laten.
Bean, geboren in Wheeler, Texas in 1932, werd een van de meest gefotografeerde mensen in de geschiedenis. Maar zijn prestaties gaan verder dan alleen astronaut zijn. Het gaat over wat hij deed nadat hij terugkwam.
Hij was de piloot van de Apollo 12-maanmodule. De missie landde in november 1969. Slechts enkele weken nadat Apollo 11 op de maan was geland, keek de wereld in realtime toe hoe Bean en commandant Charles Conrad Jr. landden nabij Surveyor 3. Twee jaar eerder landde daar een robotsonde. Het was een precieze landing.
Ze liepen bijna acht uur over het oppervlak. Ze hebben zelfs delen van Surveyor 3 teruggevonden om mee naar huis te nemen voor analyse.
Terwijl Bean en Conrad maanstof opwekten, cirkelde Richard Gordon door de lucht in zijn commandomodule Yankee Clipper. Op 24 november 1969 keerden ze terug naar de aarde.
Maar dit is iets dat de meeste geschiedenisboeken negeren.
Bean was nog niet klaar met ruimte. Hij begon net geïnteresseerd te raken in kunst.
Van astronaut tot astronautenkunstenaar
Bean overleed op 26 mei 2018 in Houston. Tegen die tijd was hij een beroemd kunstenaar geworden. Hij tekende wat hij zag. Niet uit een leerboek. Niet vanuit verbeelding. Uit het geheugen.
Hij was een van de slechts 24 mensen die naar de maan reisden. Slechts 12 liepen over het oppervlak. Bean was een van de weinigen die beroepsschilder werd. Zijn werken bevinden zich in musea en privécollecties over de hele wereld.
Waarom is dit belangrijk?
Omdat Bean twee werelden overbrugde. Wetenschap en kunst. Logica en emotie. Hij bewees dat hij tegelijkertijd testpiloot en dichter kan zijn.
Zijn schilderijen zijn niet alleen maar prachtige schilderijen. Het zijn historische documenten. Ze tonen de ruige schoonheid van het maanlandschap. De manier waarop de schaduw zich over de krater uitstrekt. De manier waarop de aarde in de zwarte lucht hangt.
“Ik heb de schoonheid van het uitzicht vanuit de ruimte nooit kunnen vergeten.”
Beans kunst helpt ons de verkenning van de ruimte op een andere manier te begrijpen. Het gaat niet alleen om raketten en data. Het gaat om menselijke ervaringen. Het gaat over in een andere wereld staan en je klein voelen.
De erfenis van Apollo 12
Apollo 12 wordt vaak overschaduwd door Apollo 11, maar Neil Armstrong en Buzz Aldrin kregen alle eer. Maar Apollo 12 liet iets belangrijks zien. Dit toont aan dat de maanlanding geen op zichzelf staand ongeval was. Het was voor herhaling vatbaar.
Bean en Conrad landden binnen 180 meter van Surveyor 3. Heel dichtbij. Heel dichtbij. Ze liepen naar de sonde. Ze haalden de camera tevoorschijn. ze brachten het terug.
Dit is niet zomaar een ijdelheidsproject. Er werd getest of mensen complexe taken aan de oppervlakte konden uitvoeren. Hieruit bleek dat we apparatuur konden repareren of terughalen. Dit was van cruciaal belang voor toekomstige missies.
Beans rol als piloot van een maanmodule was technisch en veeleisend. Hij bestuurde de Intrepid-lander. Hij navigeerde de afdaling. Hij keek naar elke beweging van Conrad. Dit vereist precisie. Dit vergt moed.
Maar de grootste bijdrage van Bean kwam misschien wel na de vlucht. Hij werd ambassadeur voor ruimteverkenning. Door zijn kunst heeft hij
Beans dubbelleven in ruimte en kunst
Nadat hij in 1955 afstudeerde aan de Universiteit van Texas in Austin, meldde Bill Bean zich bij de Amerikaanse marine. Hij diende niet alleen; Hij verbeterde zijn vaardigheden door testpiloot te worden voordat de ruimterace zijn hoogtepunt bereikte. In 1963 werd hij geselecteerd voor het astronautenprogramma. Natuurlijk vloog hij ook op Apollo 12, maar zijn echte commando-ervaring kwam later, op Skylab 3.
De missie begon op 28 juli 1973 en eindigde op 25 september. Boon had de leiding. Hij was niet de enige in dat ronddraaiende blikje. Wetenschapspiloot Owen K. Garriott en commandomodulepiloot Jack Lousma completeerden de bemanning. Zij zijn het tweede team dat daadwerkelijk in Skylab woont en werkt.
Ze bleven daar 59 dagen. Het zijn niet alleen de lange uren. Hiermee werd het record gevestigd voor de langste enkele ruimtevlucht destijds. Het menselijk lichaam kan veel stress aan, maar dit team verlegde meer dan wie dan ook de grenzen.
In 1975 hing Bean zijn marine-uniform op. Hij nam echter geen ontslag bij NASA. Hij blijft hoofd van de operationele trainingsgroep voor astronautenkandidaten. Hij blijft bij de organisatie en vormt de volgende generatie ontdekkingsreizigers.
Maar in 1981 kwam de roep om een ander soort canvas. Hij nam ontslag bij NASA. Het doel? Schilderen. Hij wendde zich niet tot landschappen of abstracte schilderijen. Hij schilderde wat hij wist. Zijn thema’s kwamen rechtstreeks voort uit zijn ervaringen in de ruimtevlucht. Van bovenaf gezien de stilte van de leegte, een overlevingsmachine.
Hij veranderde de cockpit in de studio. Het traject veranderde, maar de focus bleef op het buitengewone.
Waarom Beans post-NASA-carrière ertoe doet
Je vraagt je misschien af waarom een voormalig astronaut met olieverf is begonnen. Dit is geen hobby na je pensionering. Dit is een poging om een bepaalde visuele geschiedenis te behouden.
Door 59 dagen in een lage baan om de aarde te verblijven, worden dingen onthuld die niet in standaard leerboeken staan. Hoe licht de ronding van de aarde raakt. De donkere ruimte vormt een contrast met de heldere, vluchtige sfeer. De meeste mensen zien deze beelden alleen door de lens van een journalist of een missiepost. Bean wilde ze met zijn eigen ogen vastleggen, zonder het filter van de camerasluiter.
Deze benadering van Bill Bean-astronautenkunstwerken helpt ons de menselijke kant van ruimteverkenning te begrijpen. Dit was niet alleen techniek of de politieke spanning van de Koude Oorlog. Het gaat over isolatie. Ontzag. 700 kilometer boven de grond zijn er bepaalde rustige momenten, maar geen daarvan is wat je verwacht.
Zijn overgang van testpiloot naar schilder weerspiegelt een bredere verschuiving in de manier waarop we naar ruimtevaart kijken. Het verschoof van een puur militair-industriële oefening naar een meer persoonlijke oefening. Menselijker.
Er is een reden waarom we zijn vluchten nog steeds bestuderen. Niet alleen vanwege de verbroken records, maar ook vanwege het gewonnen perspectief. Nadat hij NASA had verlaten, bleef Bean op de hoogte nadat hij NASA had verlaten, om kandidaten op te leiden. Hij kende de inzet. Hij wist hoe zwaar de helm was. Toen hij begon met schilderen, documenteerde hij de kosten van dat gewicht.
De missies
