Bij een zwemongeluk werden de armen van Keith Thomas gestolen. Zes jaar geleden. Nu laat een hersenimplantaat hem uit een kopje drinken. En eet. Door hemzelf.
Thomas woont in Massapequa, New York. Toen hij in 2021 instemde met de proef, kon hij zijn armen niet uit de rolstoel tillen. Tegenwoordig kan hij ze verplaatsen. Opnieuw.
Voor mij is dit een ongelooflijk moment
Professor Chad Bouton weet dat dit niet alleen om het bewegen van spieren gaat. Het gaat om herbedrading. Zijn team bij de Feinstein Institutes (de onderzoeksafdeling van Northwell Health) stuurde niet alleen commando’s door de ruggengraat. Ze stuurden sensaties terug. Een ‘dubbele neurale bypass’.
Elektroden in zijn hersenen lezen de gedachte: beweeg arm. Het signaal springt over het gebroken ruggenmerg, waarbij de schade volledig wordt omzeild, om het ledemaat te laten gehoorzamen. Vervolgens sturen sensoren in de vingers gegevens terug. Aanraken. Het circuit sluit. De hersenen vragen, het lichaam beweegt, de hand voelt het resultaat. Hij kan een eierschaal hanteren zonder deze te verpletteren.
Gebeurt dat ook bij machines? Meestal niet. Maar het gebeurde hier.
Hij voelde de hand van zijn zus. Hij voelde de vacht van zijn hond. Dit zijn geen spooksensaties. Het zijn echte signalen, gereconstrueerd en rechtstreeks naar de sensorische cortex gestuurd.
Het proces is intens. Drie jaar opleiding. 35 weken met het actieve systeem. De krachtwinst is enorm. 86% in de rechterarm. 62% links. Hij gaat van het niet kunnen optillen van de handen naar zijn gezicht, naar het krabben aan zijn eigen neus. Om het schoon te vegen.
Toen kwam corticale spiegeling. Dit deel is vreemd en briljant. Ze registreerden de hersenactiviteit van Thomas toen hij zich een aanraking voorstelde. Vervolgens stimuleerden ze zijn hersenen met diezelfde patronen, terwijl ze tegelijkertijd zijn huid en ruggenmerg stimuleerden. Het leert de hersenen opnieuw te luisteren. Na 25 weken focussen op de rechterpols werd een gevoelloos gebied wakker. Hij kreeg een gevoel dat bleef, zelfs nadat de apparaten waren uitgeschakeld.
Twee jaar later blijft de winst bestaan. Dat is het onverwachte deel. De plasticiteit is niet vluchtig.
Keith Thomas was 42 toen het zwembad in juli 2020 zijn nek opeiste en wakker werd en een helikopter op zijn voortuin zag. De volgende dag bewoog er niets. Nu schrijft hij zijn naam in zekere zin opnieuw, zo niet letterlijk.
Er is nog geen duidelijke limiet aan hoeveel dit kan herstellen. Er zijn meer beproevingen nodig. Verschillende verwondingen vereisen verschillende kaarten. Maar voorlopig voelt het onmogelijke als dinsdagochtend.
Misschien.
