Joseph Banks nie tylko obserwował przyrodę. Kontrolował to.
Urodzony w Londynie w 1743 roku, odziedziczył ogromną fortunę, która dała mu swobodę kontynuowania nauki bez zmartwień finansowych. W wieku dwudziestu lat odwiedził już Nową Fundlandię i Labrador, zbierając rośliny i okazy. To było tylko oczekiwanie.
Najbardziej znany jest ze swojej trzyletniej podróży dookoła świata z kapitanem Jamesem Cookiem w latach 1768–1771. Podróż zaprowadziła ich do Pacyfiku, Nowej Zelandii i Australii. Banki zebrały tysiące okazów roślin i obiektów historii naturalnej. W 1772 roku udał się także do Islandii. Jego kolekcje nie były tylko na pokaz. Miał obsesję na punkcie roślin ważnych gospodarczo. Chciał wiedzieć, jakie uprawy można sprowadzić na nowe ziemie, aby pobudzić handel i rolnictwo.
Jego wpływy rosły wraz z tytułem. W 1778 roku został prezesem Towarzystwa Królewskiego. Funkcję tę pełnił przez czterdzieści dwa lata. To bardzo długi czas na utrzymanie władzy w organizacji. Podniósł status nauki w Wielkiej Brytanii. Promował wymiany z badaczami z innych krajów. Ale jego styl przywództwa nie był miękki. Wielu naukowców zarzucało mu nadmierną władzę. Nazywali go „despotą”. Rządził Towarzystwem Królewskim żelazną ręką. W 1781 roku został mianowany baronetem. W 1795 został kawalerem Orderu Łaźni. Dwa lata później wstąpił do Tajnej Rady.
Banks był także poważnym badaczem, choć jego działalność polityczna często przyćmiewała jego dorobek naukowy. Jako pierwszy zwrócił uwagę, że rdza pszeniczna i berberys to ten sam organizm. Uświadomienie sobie tego przyszło w 1805 roku. Był to ważny krok w zrozumieniu patologii roślin. Twierdził również, że ssaki torbacze są bardziej prymitywne niż ssaki łożyskowe. Był pierwszym, który pokazał tę różnicę.
Jako honorowy dyrektor Królewskich Ogrodów Botanicznych w Kew pod Londynem rozszerzył wpływy ogrodów. Wysyłał kolekcjonerów roślin do różnych krajów. Jego dom stał się ośrodkiem wymiany myśli. Naukowcy gromadzili się w jego domu. Dyskutowali i wymieniali opinie. Atmosfera była napięta.
Jego dziedzictwo ma charakter zarówno fizyczny, jak i instytucjonalny. Jego zielnik uważany jest za jeden z najważniejszych. Jego biblioteka, ważny zbiór dzieł z zakresu historii naturalnej, mieści się obecnie w British Museum. Kolejną ważną częścią jego archiwum jest Florilegium Banksa, zbiór rycin botanicznych. Został opracowany przez Banksa na podstawie rysunków szwedzkiego botanika Daniela Solandera. Rysunki te powstały podczas podróży Cooka w latach 1768–1771. Książka została w całości opublikowana dopiero w 1989 roku. Opóźnienie wynika z ogromnej skali jego zbiorów. Minęły ponad dwa stulecia, zanim był w stanie w pełni przedstawić to, co zebrał.
Banks zmarł w Islesworth w Londynie w 1820 roku. Pozostawił po sobie zmieniony krajobraz naukowy. Towarzystwo Królewskie stało się silniejsze. Kew Gardens zyskało globalne powiązania. Pozostaje pytanie, czy jego zaciętość była konieczna, aby osiągnąć takie wyniki. Archiwa twierdzą, że tak. Duża liczba próbek mówi sama za siebie. Pod jego rządami nauka rozwijała się, czy podobało się to społeczeństwu, czy nie.

















